Mianem miednicy określa się kostny pierścień umiejscowiony w dolnej części tułowia wraz ze strukturami go otaczającymi oraz nim osłoniętymi.
Na miednicę składają się takie części kostne jak kość krzyżowa, prawa kość miedniczna oraz lewa kość miedniczna, także ich połączenia: staw krzyżowo-biodrowy oraz spojenie łonowe.
Ograniczona pierścieniem miednicy przestrzeń dzieli się na część górną, czyli miednicę większą, oraz część dolną – miednicę mniejszą. Granicą między nimi jest płaszczyzna zawierająca kresę graniczną, wyznaczona przez następujące struktury: grzebień kości łonowej, kresa łukowata na talerzu kości biodrowej oraz wzgórek.
Ściany jamy brzusznej współtworzone są przez ściany miednicy większej. Z kolei miednica mniejsza zawiera właściwą jamę miednicy.
Wchód miednicy, czyli górny otwór jamy miednicy jest wyznaczony przez kresę graniczną. Natomiast wyjście miednicy, czyli otwór dolny jamy miednicy ograniczają takie struktury jak: łuk łonowy, dolny brzeg spojenia łonowego, dolny brzeg gałęzi dolnej kości łonowej, dolny brzeg gałęzi kości kulszowej, guz kulszowy, więzadło krzyżowo-guzowe oraz wierzchołek kości guzicznej.