Medycyna » Psychologia

Pamięć absolutna

Agnieszka — Mon, 01 Mar 2010 10:53:25 +0000

Amerykański producent telewizyjny, Bob Petrella, jest obdarzony niezwykłą pamięcią. Potrafi przywołać połowę dni ze swojego 58-letniego i przyporządkować do nich bardzo szczegółowe informacje.
Przypadłość, której cechą jest tak świetna pamięć nazywa się hipermnezją i cierpią na nią zaledwie cztery osoby na świecie.
Już w szkole podstawowej Petrella uświadomił sobie fakt posiadania niezwykłych zdolności. Wszystkie sprawdziany udawało mu się zaliczać bez najmniejszego wysiłku, nie musiał się bowiem do nich w ogóle przygotowywać – doskonale pamiętał wszystkie fakty przekazywane przez nauczycieli podczas lekcji. Nie lubił on jednak chwalić się swoim specyficznym talentem i widzieli o nim tylko najbliżsi Petrelli.
Zdolności producenta niewątpliwie bywają przydatne. Nie musi on martwić się o odzyskanie numerów telefonu w momencie kradzieży komórki, bowiem wszystkie dane kontaktowe są zapisane w jego głowie. Jednak hipermnezja sprawia, że ciągle na nowo przeżywa on wszystkie nieprzyjemne wydarzenia, jakie miały miejsce w jego życiu.

Strach przed warzywami

Agnieszka — Fri, 26 Feb 2010 12:53:16 +0000

Być może dla niektórych fobia tego typu wydaje się zabawna, jednak ludziom na nią cierpiącym przynosi naprawdę wiele kłopotów. Mowa o lachanofobii, czyli strachu przed warzywami. Cierpi na nią Vici Larrieux, dwudziestodwuletnia mieszkanka Portsmouth. Sam widok warzyw sprawia, że dziewczynę oblewa zimny pot, denerwuje się, a nawet dostaje ataków paniki. Irracjonalny lęk przed warzywami odczuwała już jako dziecko. Podczas obiadu potrafiła dostać ataku histerii na widok położonego na talerzu groszku, czy matchewki. Rodzice Vici uznali, że ich córka po prostu nie przepada za warzywami. O tym, że jej zachowanie jest konsekwencją fobii uświadomiła sobie dopiero jako dorosła osoba.
Strach przed warzywami jest u dziewczyny rozwinięty do tego stopnia, że nie wyobraża ona sobie nawet dotknięcia jakiejkolwiek jarzyny. Problemem są dla niej wyjścia do restauracji czy supermarketu, gdzie zmuszona jest do obcowania z warzywami.
Mimo wielkich trudności Brytyjka stara się kontrolować swoje emocje i bardziej racjonalnie podchodzić do kwestii warzyw.

Placebo jest skuteczniejsze niż myślano

Agnieszka — Mon, 22 Feb 2010 11:27:09 +0000

Najnowsze badania nad efektem placebo pokazują, że wiara może uzdrawiać znacznie skuteczniej, niż uważano wcześniej. Do takich wniosków doszli eksperci publikujący wyniki ostatniego przeglądu obserwacji skutków przyjęcia substancji udających lek lub poddawania się działaniom naśladującym leczenie. Okazuje się, że mogą one powodować znaczne efekty biologiczne w organizmie człowieka. Pozytywna relacja lekarz-pacjent plus oczekiwanie poprawy stanu zdrowia mogą w niektórych przypadkach spowodować zmiany w mózgu pacjenta, jego ciele lub zachowaniu. Świadomość, że stan zdrowia ulega poprawie, doprowadza do adekwatnej reakcji mózgu, nie wiadomo jednak jak owa myśl rzeczywiście przekłada się na reakcje powstające w mózgu. Odpowiedź na te wątpliwości przyniosą zapewne kolejne badania nad placebo.

Sawanci – genialni „idioci”

Agnieszka — Thu, 18 Feb 2010 12:29:26 +0000

Mianem sawantów określa się osoby, które z jednej strony są upośledzone, z drugiej zaś z powodzeniem można je określić mianem geniuszy odznaczających się wręcz doskonałą pamięcią. Pierwsze przypadki sawantyzm opisano w osiemnastym wieku. Psychiatra Benjamin Rush opisał zdolności Thomasa Fullera, który mając wielkie problemy z wykonywaniem podstawowych działań matematycznych potrafił w ciągu kilkudziesięciu sekund udzielić bezbłędnej odpowiedzi na pytanie, ile sekund przeżył przykładowy człowiek w ciągu siedemdziesięciu lat, siedemnastu dni oraz dwunastu godzin.
Dotychczas opisano około setki przypadków sawantyzmu. Do charakterystycznych cech większości zdiagnozowanych ten sposób osób należy iloraz inteligencji mieszczący się w zakresie od czterdziestu do siedemdziesięciu punktów (aczkolwiek zdarzają się sawanci o IQ wynoszącym ponad sto czternaście punktów). Trzy czwarte tego typu osób stanowią mężczyźni. Zdolności sawantów są typowe dla prawej półkuli mózgowej i mają charakter niesymboliczny, artystyczny, wizualny i motoryczny.

Stan między jawą a snem

Agnieszka — Thu, 18 Feb 2010 11:06:23 +0000

Zapewne każdy z nas zna sytuację, gdy próbując zasnąć porusza nami gwałtowne szarpnięcie. W ten właśnie sposób nasze ciało próbuje utrzymać się w stanie jawy i zwiększyć czujność. Sytuacja taka nazywana jest hipnagogią. Wynika ona z faktu, że ludzki układ nerwowy stopniowo uspokaja się pod koniec dnia. W momencie, gdy wieczorem jest w zupełności gotowy na sen, zostaje niejako „przełączony” w stan bezruchu, dzięki któremu podczas spoczynku nie poruszamy się w myśl tego co nam się akurat śni. W przypadku dotarcia do mózgu jakiegokolwiek sygnału z zewnątrz (na przykład wstrząsu albo dźwięku), próbuje on przywrócić ciało ludzkie w stan świadomości i wysyła silny impuls. To właśnie ten bodziec skutkuje gwałtownym napięciem mięśni, odczuwanym nierzadko jako uczucie spadania.

O chłopcu, który musiał zostać dziewczynką

Agnieszka — Thu, 18 Feb 2010 10:01:08 +0000

Dzięki eksperymentom psychologicznym zdołaliśmy poznać wiele prawd dotyczących ludzkich i społecznych zachowań. Jednym z najbardziej kontrowersyjnych doświadczeń były badania przeprowadzone przez amerykańskiego psychologa Johna Money’a, dotyczące uwarunkowań jakie sprawiają, że człowiek ma taką, a nie inną płeć. Według Money’a płeć ludzka jest determinowana jedynie przez społeczne otoczenie. Dla udowodnienia tej tezy postanowił wykorzystać przypadek Bruce’a Reimera, który jako niemowlę w wyniku błędu lekarskiego został pozbawiony zewnętrznych narządów rodnych. Jego rodzice zgodzili się na „zmienienie” swojego syna w dziewczynkę, poprzez wmawianie mu że tak naprawdę jest płci żeńskiej. Eksperyment jednak nie dowiódł, że płeć może być dowolnie kształtowana przez otoczenie. Bruce (przechrzczony na Brendę) od dzieciństwa czuł się chłopcem, zaś bycie ofiarą doświadczenia przeprowadzanego wbrew przypłacił problemami psychicznymi w dorosłym życiu. Doprowadziły go one do samobójstwa.

Schizofrenia

Agnieszka — Wed, 17 Feb 2010 11:44:36 +0000

Schizofrenia jest zaburzeniem psychicznym zaliczanym do grupy psychoz endogennych. Do jej głównych objawów należą takie zachowania jak upośledzone postrzeganie i wyrażanie rzeczywistości, omamy, urojenia, a także zaburzenia mowy i myślenia. Osoby cierpiące na schizofrenię często bywają wykluczane ze społeczeństwa. Mają problemy z dostaniem i utrzymaniem się w pracy. Na schizofrenię cierpi około pół procent populacji w wieku wczesnej dorosłości. Za przyczyny tej choroby uważa się czynniki genetyczne, jak również warunki środowiskowe (głównie z okresu dzieciństwa). Mimo że przyczyny schizofrenii poddawane są badaniom neurobiologicznym nie udało się znaleźć przyczyn organicznych tej choroby.

Źródła autodestrukcji wyniesione z rodziny

Natalia — Wed, 20 Jan 2010 13:51:34 +0000

Często obserwujemy z boku osoby, które męczą się w swoich związkach, rodzinach czy miejscu pracy. Opowiadają o swoim nieszczęściu ale nie robią nic by to zmienić lub dokonują zmiany, która prowadzi do podobnych uwikłań. Czemu tak się dzieje?
Wiele zachowań wynika z tego, czym skorupka nasiąkła za młodu. Najczęściej omawianą przyczyną nieszczęść jest rodzina patologiczna, w której dzieci zostają porzucone, są nadużywane fizycznie czy emocjonalnie, nie doświadczają podstawowej opieki gwarantującej bezpieczne życie.
Do podstawowych można zaliczyć pomylenie ról w rodzinie, czyli nakładanie na dzieci odpowiedzialności, która nie pasuje do ich wieku i możliwości.
Typowym normalnym zachowaniem jest narzucanie dziecku swojej wizji drogi życiowej, czy „inspirowanie” dzieci poprzez krytykę. Co robić, by wypuścić dziecko w świat ze względnie czystą kartą potencjalnych zachowań destrukcyjnych? Należy zgodzić się na to, że uczymy się całe życie i że dziecko wyjdzie z domu ze swoim bagażem. Dzieci nie są własnością rodziców. Powołanie nowego życia nakłada na rodziców zadanie wspierania dziecka w rozwoju, by mogło pójść w życie samodzielnie z wiarą, że sobie poradzi.

Hipochondrycy

Maria — Mon, 18 Jan 2010 13:25:32 +0000

Hipochondrycy często trafiają do lekarskich gabinetów skarżąc się na wszystkie z możliwych chorób. Bardzo uważnie wsłuchują się w swój organizm, jego funkcjonowanie. Błyskawicznie wychwycą niezauważalną nieomal nieprawidłowość. Każda, nawet drobna niedyspozycja, urasta momentalnie do rangi poważnej choroby.

Hipochondria to zaburzenie nerwicowe, którego dominującą cechą jest stałe przekonanie o istnieniu przynajmniej jednej poważnej, postępującej choroby. Trudno jednoznacznie określić jej przyczyny. Na pewno główną z nich jest skłonność do uciekania w bierność i bezwolność. Dość długo choroba ta była domeną ludzi starszych, którzy w lekarskich gabinetach szukali możliwości zainteresowania ich osobą i problemami. Dlatego starsi ludzie często wręcz „atakują” przychodnie, nie mając ku temu rzeczywistego powodu. Jednak z każdym rokiem grono chorych z urojenia, powiększa się o młodych pacjentów. W odróżnieniu od symulantów, hipochondrycy potrafią wyczuwać objawy chorób, które tak naprawdę zaistniały jedynie w ich wyobraźni. Z każdym dniem będą one coraz bardziej dokuczliwe i hipochondryk zacznie odczuwać lęk.

Wielu pacjentów przychodzi z „gotową diagnozą”.. Twierdzą, że maja depresję, czy ciężką nerwicę. Autentycznie chory, z reguły nie wymieni nazwy choroby, nie będzie jej przecież pewien. Poza tym, nikt o zdrowych zmysłach nie wmawia sobie, że coś może grozić jego życiu lub zdrowiu. Pacjenci opisują jedynie określone reakcje, utrudniające codzienna egzystencję.

Trudno zdefiniować nerwicę

Maria — Fri, 15 Jan 2010 14:29:36 +0000

Opisy zaburzeń nerwicowych pochodzą już ze starożytności. Jednak sam termin „nerwica” został wprowadzony dopiero w 1776 roku przez szkockiego lekarza Williama Cullena, dla określenia takich chorób układu nerwowego, którym – jego zdaniem – nie towarzyszyły żadne zmiany anatomiczne ani strukturalne narządów i komórek. Przez długi czas istniało złe przekonanie, że nerwica jest zakłóceniem czynności organizmu, a nie wynikiem poważniejszych somatycznych zmian chorobowych.

Słowo nerwica zawsze stosowano w odniesieniu do zaburzeń niepsychotycznych, czyli takich, w których nie występowały urojenia, omamy i głębiej zakłócony kontakt z rzeczywistością. Nerwice rozumiano także jako zaburzenia odrębne od chorób afektywnych (depresji), choć w praktyce nie zawsze tę granicę potrafiono przeprowadzić konsekwentnie, czego przykładem jest historyczne pojęcie nerwicy depresyjnej.
Do głównych cech nerwic zaliczano przewlekły przebieg, lęk. Jak wspomniano, nerwice miały być zaburzeniami czynności, a nie struktury komórek i narządów. Jednak podobne obrazy chorobowe obserwowano w przebiegu chorób somatycznych lub poważniejszych chorób psychicznych.

Natomiast w rzeczywistości pojęcie to obejmuje całą grupę znacznie różniących się od siebie stanów psychopatologicznych. Jedne z tych „stanów” zasługują zapewne na status odrębnych schorzeń, ale inne są prawdopodobnie odmiennymi manifestacjami tego samego problemu zdrowotnego.
Głębokie kontrowersje związane są z etiologią zaburzeń nerwicowych. Ta etiologia jest złożona i w wypadku poszczególnych zaburzeń bardzo istotnie się różni. Zwłaszcza przekonanie, że owa choroba (nerwica, zaburzenia nerwicowe) jest problemem czysto czynnościowym i psychogennym – nie jest już dziś aktualne, a w każdym razie nie stosuje się do wielu zaburzeń zaliczanych do tej grupy. Wspomnijmy też, że istnieją trudności w określeniu granicy między niektórymi zaburzeniami nerwicowymi a normą zdrowotną.