Medycyna

Anatomia człowieka cz. 5

Agnieszka — Fri, 05 Mar 2010 12:09:10 +0000

Mianem miednicy określa się kostny pierścień umiejscowiony w dolnej części tułowia wraz ze strukturami go otaczającymi oraz nim osłoniętymi.
Na miednicę składają się takie części kostne jak kość krzyżowa, prawa kość miedniczna oraz lewa kość miedniczna, także ich połączenia: staw krzyżowo-biodrowy oraz spojenie łonowe.
Ograniczona pierścieniem miednicy przestrzeń dzieli się na część górną, czyli miednicę większą, oraz część dolną – miednicę mniejszą. Granicą między nimi jest płaszczyzna zawierająca kresę graniczną, wyznaczona przez następujące struktury: grzebień kości łonowej, kresa łukowata na talerzu kości biodrowej oraz wzgórek.
Ściany jamy brzusznej współtworzone są przez ściany miednicy większej. Z kolei miednica mniejsza zawiera właściwą jamę miednicy.
Wchód miednicy, czyli górny otwór jamy miednicy jest wyznaczony przez kresę graniczną. Natomiast wyjście miednicy, czyli otwór dolny jamy miednicy ograniczają takie struktury jak: łuk łonowy, dolny brzeg spojenia łonowego, dolny brzeg gałęzi dolnej kości łonowej, dolny brzeg gałęzi kości kulszowej, guz kulszowy, więzadło krzyżowo-guzowe oraz wierzchołek kości guzicznej.

Anatomia człowieka cz. 4

Agnieszka — Fri, 05 Mar 2010 12:08:08 +0000

Brzuch jest częścią tułowia znajdującą się między klatką piersiową a miednicą. Patrząc od góry, brzuch ograniczają następujące elementy: górny brzeg trzonu pierwszego kręgu lędźwiowego, obustronnie dolny brzeg dwunastego żebra , obustronnie wolny koniec jedenastego żebra, obustronnie chrząstki żeber od dziesiątego do siódmego czyli łuk żebrowy prawy i lewy oraz wyrostek mieczykowaty mostka.
Od dołu natomiast brzuch ograniczają następujące struktury: górny brzeg spojenia łonowego, guzek łonowy, więzadło pachwinowe, kolec biodrowy przedni górny, grzebień biodrowy, kolec biodrowy tylny górny i krążek stawowy pomiędzy piątym kręgiem lędźwiowym a kością krzyżową.
W brzuchu znaleźć można jamę brzuszną, znajdującą się również w dolnej części klatki piersiowej oraz górnej miednicy.

Anatomia człowieka cz. 3

Agnieszka — Fri, 05 Mar 2010 12:06:49 +0000

Klatka piersiowa jest górną częścią tułowia, osłoniętą szkieletem kostnym. Wejście klatki piersiowej, czyli otwór górny jest ograniczony przez takie elementy jak górny brzeg trzonu pierwszego kręgu piersiowego, obustronnie pierwsze żebro, oraz górny brzeg rękojeści mostka z wcięciem obojczykowym i wcięciem szyjnym.
Z kolei dolny otwór ograniczają następujące struktury: dolny brzeg trzonu dwunastego kręgu piersiowego, obustronnie dolny brzeg dwunastego żebra, obustronnie wolny koniec jedenastego żebra, obustronnie chrząstki żeber od dziesiątego do siódmego czyli łuk żebrowy prawy i lewy, a także wyrostek mieczykowaty mostka.
Patrząc na przód klatki piersiowej można wyróżnić takie elementy jak mostek i połączone z nim chrząstki żebrowe ( przechodzące dalej ku bokowi w kości żebrowe. Pomiędzy sąsiednimi żebrami znajduje się przestrzeń międzyżebrowa zawierająca naczynia, nerwy, mięśnie i struktury łącznotkankowe.
Natomiast z tyłu żebra łączą się z piersiowym odcinkiem kręgosłupa.

Anatomia człowieka, cz. 2

Agnieszka — Fri, 05 Mar 2010 12:06:14 +0000

Tułów to część ciała połączona z szyją oraz kończynami. Pomiędzy tułowiem a żyją znajduje się granica, którą stanowi linia obustronnie poprowadzona przez takie struktury jak wcięcie szyjne mostka, obojczyk, wyrostek barkowy łopatki oraz wierzchołek wyrostka kolczystego kręgu wystającego.
Z kolei między tułowiem a kończynami górnymi przebiega linia obustronnie poprowadzona przez następujące struktury: wyrostek barkowy łopatki, brzeg przedni mięśnia naramiennego do punktu przecięcia brzegiem bocznym mięśnia piersiowego większego, brzeg boczny mięśnia piersiowego większego, brzeg boczny mięśnia najszerszego grzbietu oraz brzeg tylny mięśnia naramiennego.
Między tułowiem a kończynami dolnymi przebiega granica utworzona przez kolec biodrowy przedni górny, więzadło pachwinowe, guzek łonowy, guz kulszowy, wierzchołek kości krzyżowej, linia stawu krzyżowo-biodrowego, oraz grzebień biodrowy.

Anatomia człowieka, cz. 1

Agnieszka — Fri, 05 Mar 2010 12:05:38 +0000

Głowa jest najwyżej położoną częścią ciała, połączoną z szyją. Między głową a szyją znajdują się takie struktury jak: guzek bródkowy, dolny brzeg podstawy żuchwy, kąt żuchwy, wyrostek sutkowy, kresa karkowa górna oraz guzowatość potyliczna zewnętrzna.
Jeśli chodzi o podstawowe elementy głowo są to: czoło, potylica, skroń, uszy, a także twarz. Ponadto w twarzy wyróżnić można takie części składowe jak oko, policzek, nos, usta oraz bródkę.
Szyja łączy się z tułowiem przez następujące struktury: wcięcie szyjne mostka, obojczyk, wyrostek barkowy łopatki oraz wierzchołek wyrostka kolczystego kręgu wystającego.
Kręgosłup jest złożony z pięciu odcinków: szyjnego, piersiowego, lędźwiowego, krzyżowego oraz kości guziczne. Ta część ciała odpowiedzialna jest za prawidłową postawę oraz działanie wielu narządów.

BISEPTOL

admin — Wed, 03 Mar 2010 14:42:26 +0000

Dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego. Słabo wiąże się z białkami surowicy. Wydalany przez nerki do moczu w 90 % w stanie niezmienionym. W czasie kuracji tym lekiem należy uzupełniać niedobory kwasu foliowego. Połączenie z sulfonianami dobrze przenika do narządów i płynu mózgowo – rdzeniowego. Duże stężenie występuje też w endolimfie, wydzielinie gruczołu krokowego i płynie śródocznym. Bardzo dobrze przenika przez łożysko do płodu i ma działanie teratogenne (zaburzenia rozwoju płodu).
Działania uboczne
Może powodować uszkodzenie nerek, wątroby
Słabo zaznaczone objawy ośrodkowe
Wpływa na szpik kostny (niedokrwistość)
Zastosowanie
Zakażenie ziarenkowcami oraz licznymi bakteriami G(-)
Bruceloza, dur, paradur, rzeżączka, cholera
Stany zapalne opon mózgowo – rdzeniowych, ucha środkowego, zatok obocznych nosa, dróg moczowo-płciowych (gruczołu krokowego, pochwy, dróg rodnych), zakażenia stomatologiczne

Mechanizm Działania DWUAMINOPIRMIYDYN

admin — Wed, 03 Mar 2010 14:41:17 +0000

Blokowanie reduktazy kwasu dihydroksyfoliowego, z którego powstaje kwas foliowy. Powinowactwo tych leków do reduktazy bakteryjnej jest ok. 1000x większe niż do reduktazy człowieka. Przy intensywnej terapii = niedobór kwasu foliowego. Często łączymy z sulfonianami, gdzie występuje synergizm (potęgowanie). Osiągamy nasilenie działania przeciwbakteryjnego i poszerzenie zakres działania przeciwbakteryjnego. Same te leki maja bardzo słabe działanie przeciwbakteryjne. Silne działanie mają sulfonamidy. Połączenie tych grup wykazuje bardzo silne działanie przeciwbakteryjne. Bakterie mogą wytwarzać oporność przeciw tym lekom.

POCHODNE NITROIMIDAZOLU

admin — Wed, 03 Mar 2010 14:36:54 +0000

METRONIDAZOL
Dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego po doustnym podaniu, a pokarm nie upośledza wchłaniania. Słabo wiąże się z białkami surowicy. Długo przebywa w ustroju. Łatwo przenika do tkanek, narządów i płynów ustrojowych, w tym też do płynu mózgowo – rdzeniowego. Nie wolno stosować w ciąży i laktacji. W ciąży wpływa na płód dając zaburzenia i wady rozwojowe.
Działania uboczne
Zaburzenia żołądkowo – jelitowe (nudności, wymioty)
Zmiany skórne
Zaburzenia ośrodkowe (bóle, zawroty głowy, neuropatie obwodowe)
Wpływa na szpik, powodując leukopenię
Może powodować wzrost transaminaz (uszkodzenie komórek wątrobowych)
Zabarwienie moczu na kolor czerwono- brązowy

NIMORAZOL
Działa podobnie do poprzedniego. Dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego. Metabolizowany w wątrobie i wydalany z żółcią do kału. Wydalany też przez nerki do moczu, ale w stanie niezmienionym.
Zastosowanie
Rzęsistkowica, pełzakowica jelitowa
Ostre wrzodziejące zapalenie dziąseł

NIRIDAZOL
Najaktywniejszy wobec beztlenowców. Działa na pierwotniaki i przeciwrobaczo. Powoli wchłania się z przewodu pokarmowego
Powoli jest metabolizowany w wątrobie. Wydalany do żółci i z kałem.
Objawy uboczne
Podobne jak w poprzednim leku, ale wyraźnie zaznaczone objawy ośrodkowe i zaburzenia akcji serca, co wykrywamy w EKG.

ORNIDAZOL
Działanie podobne do Metronidazolu. Dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego. Dobrze przenika do tkanek i narządów. Prawie całkowicie metabolizowany w wątrobie i wydalany do żółci .Wydalany też przez nerki.
Zastosowanie
Zakażenia pierwotniakami i beztlenowcami.
Stosowany z etanolem nasila działanie alkoholu (pada na uszy i na oczy)

TYNIDAZOL
Działanie i zastosowanie podobne do Metronidazolu, ale działa dłużej od niego. Dobrze się wchłania z przewodu pokarmowego. Słabo wiąże się z białkami surowicy. Dobrze przenika do tkanek i narządów i do płynu mózgowo – rdzeniowego. Dobrze tolerowany.
Działania uboczne
Wysypki skórne, zaburzenia żołądkowo – jelitowe
Nie należy go podawać osobom prowadzącym pojazdy i prowadzącym ciężkie sprzęty budowlane
Interakcje z alkoholem etylowym. Lek potęguje działanie alkoholu, a alkohol Tynidazolu
Nie stosujemy u dzieci poniżej 6-go r.ż.

Pochodne nitrofuranu

admin — Wed, 03 Mar 2010 14:35:30 +0000

Liczna grupa związków o szerokim zakresie działania, przeciwdrobnoustrojowego, których budowa biochemiczna oparta jest na strukturze nitrofuranu. Jest to grupa zsyntetyzowana, a potem przebudowana pod kątem działania przeciwbakteryjnego i przeciwpierwotniakowego.
Powszechnie stosuje się 5 pochodnych.
NITROFURAZON i NITROFURAZYM są stosowane miejscowo (na skórę, do oczu, pochwy)
FURAZOLIDON stosowany w leczeniu zakażeń jelitowych
NIFURATEL stosowany w stanach zapalnych pochwy
NITROFURANTOINA stosowana w zakażeniach układu moczowego

Dwuamidyny

admin — Wed, 03 Mar 2010 14:34:49 +0000

Chemioterapeutyki. Grupa leków o budowie dwuamidynowej. Stosowane w leczeniu trypanosomatozy i leiszmaniozy (leki przeciwpierwotniakowe). Wykazują dużą skuteczność w zapobieganiu i leczeniu zakażeń wywołanych przez Pneumocystis Carinii u chorych z upośledzoną odpornością głównie związaną z AIDS. Działa też na G(+) ziarniaki (Staphylococcus Aureus). Łatwo przenikają do tkanek i narządów, a w niektórych nawet się kumulują osiągając wysokie stężenie np. nerki, płuca. Stężenie terapeutyczne w tych narządach utrzymuje się długo, bo przez kilka miesięcy, a nawet po roku można wykryć ślady leku (bardzo istotne u chorych na AIDS)
Zastosowanie
Zakażenia Staphylococcus Aureus, Candida Albicans,
U chorych na AIDS, zakażonych HIV, gdzie dochodzi do pneumocystowego zapalenia płuc.

Eliminacja z ustroju jest dwufazowa: szybka - w ciągu kilku dni, powolna - kilkumiesięczna.
Działania uboczne
Lek nie jest bezpieczny. Działanie uboczne występuje u ok. 40 % pacjentów.
Reakcja może być - natychmiastowa lub opóźniona
Reakcja natychmiastowa, jeszcze podczas kroplówki
Zaburzenia akcji serca, spadek ciśnienia, zaburzenia krążenia, zaburzenia ośrodkowe.
Objawy te są uzależnione od szybkości kroplówki (Pentacarinat podawać powoli)
Reakcja opóźniona
Zaburzenia skórne, o typie uczuleniowym: pęcherze, swędzenie, pieczenie itp. (szczególnie po podaniu domięśniowym)
Lek powoduje ujemne działanie na szpik, wątrobę i nerki
Może wywołać hipoglikemię. Przyczyną jest prawdopodobnie uszkodzenie komórek beta trzustki
Może dojść do wzrostu poziomu glukozy, a przy lekach przeciwcukrzycowych spadku stężenia cukru.